Een museum van lege flessen, een kelder achter houten poorten en een rots die ze daar de Ayers Rock van Zuid-Duitsland noemen.
De tweede dag begon met uitzicht tot aan de Vogezen. Eerst naar Feuerbach, waar de wijngaarden van Max Geitlinger en Hanspeter Ziereisen naast elkaar liggen — handig om te zien wat dezelfde helling bij twee verschillende makers oplevert.
Efringen-Kirchen
Een onopvallend open hek leidt naar het huis en de proefruimte van Hanspeter Ziereisen en zijn vrouw Edel. Binnen staat een verzameling lege flessen van de grootste wijnen ter wereld. Ik had er eerder over verteld en vreesde dat ik overdreven had; dat bleek niet zo. Je loopt langs een geschiedenisboek. Hanspeter had ons nog niet gezien, dus we konden op ons gemak kijken.
Achter de poorten
Toen verscheen hij lachend voor een raam en werden we meteen meegenomen de wijngaarden in. Naast een circustent op een braakliggend terrein had hij een Nederlandse vlag gehesen, als grap. Een helling af staan zware houten poorten die uitkomen op een kelder waar ik niet op gerekend had: rijen versierde vaten onder een strak verlicht plafond, en een muziekinstrument gemaakt van oude duigen, ontworpen door een Duits-Amerikaanse geluidsingenieur.
Hanspeter vertelde er ondertussen doodgemoedereerd over zijn uitbreidingsplannen en over zijn kinderen die het straks overnemen.
De rots
Daarna naar wat ze daar de Ayers Rock van Zuid-Duitsland noemen: een blok kalksteen uit de Jura, waar de stokken zo dicht op elkaar staan dat ze om hun voedsel moeten vechten. Dat is precies de bedoeling. Weinig opbrengst, oude onderstokken, en een wijn die daarnaar smaakt.
Bubbels in de berghut
We sloten af in zijn berghut. Eerst een rosé mousserend, daarna een mousserende van eigen druiven die drie jaar op hout en zeven jaar op fles had gelegen. Dat was niet het einde van de dag maar het begin van de proeverij — en een goede reden om de terugreis nog even uit te stellen.