Toro

Oude, ongeënte stokken op zandgrond langs de Duero, in een van de droogste en zonnigste hoeken van Castilië.

Land Spanje
Landschap Vlak plateau langs de rivier de Duero, 600 tot 750 meter hoogte
Klimaat Extreem continentaal: hete dagen, koude nachten, weinig regen
Smaak Donker fruit, stevige structuur, warme kruidigheid

Toro kreeg pas in 1987 zijn eigen herkomstbenaming, maar de streek leverde in de middeleeuwen al wijn aan het hof van Castilië. De lokale tempranillo heet hier tinta de Toro: kleiner van bes, dikker van schil en daardoor donkerder en steviger dan zijn naamgenoot in Rioja.

Het bijzondere van Toro zit in de grond. Op de zandigste percelen kon de druifluis zich nooit goed vestigen, waardoor er wijngaarden bewaard zijn gebleven met ongeënte stokken van voor die plaag — zeldzaam in Europa. De hoogte van het plateau zorgt er samen met de koude nachten voor dat de wijn ondanks de hitte overeind blijft.

Waarom ik hier koop. Ik heb één Toro: een jonge, ongehouten wijn die laat zien wat de druif zonder vatinvloed doet — en die bewijst dat stevig niet zwaar hoeft te betekenen.