Verhaal · 6 mei 2026

Sulfiet in wijn: waarom “zonder sulfiet” bijna nooit klopt

Abstract molecuulraster in goud op diepgroen

“Van sulfiet krijg ik hoofdpijn.” Ik hoor het bijna wekelijks. Het klopt bijna nooit, en de flessen waar mensen dan naar op zoek gaan bestaan meestal niet. Tijd om het uit te leggen.

Sulfiet ontstaat vanzelf

Zwaveldioxide is een bijproduct van de gisting. Gist maakt het aan, ook als de wijnmaker niets toevoegt. Afhankelijk van de gist en de omstandigheden gaat het om zo’n tien tot dertig milligram per liter, in uitzonderlijke gevallen meer.

Dat betekent dat “wijn zonder sulfiet” praktisch niet bestaat. Wat wel bestaat is wijn zonder toegevoegde sulfiet, en dat is iets anders. Op het etiket staat dan meestal alsnog “bevat sulfieten”, omdat die vermelding in de EU verplicht is zodra er meer dan tien milligram per liter in zit — ongeacht of het toegevoegd is of vanzelf ontstaan.

Wat het doet

Sulfiet doet twee dingen: het remt bacteriën en het beschermt tegen zuurstof. Zonder enige bescherming loopt een wijn het risico te oxideren of ongewenste bacteriën te ontwikkelen — dat zijn de muizige, azijnachtige tonen die sommige mensen inmiddels voor “natuurlijk” aanzien.

Goed werken met weinig zwavel vraagt daarom méér vakmanschap, niet minder: schone kelder, gezonde druiven, koele opslag, en durven wachten met bottelen. Mijn makers voegen weinig toe, vaak alleen een kleine dosis vlak voor het bottelen, en sommigen niets.

De grenzen

De EU stelt maxima. Voor droge rode wijn ligt die op 150 milligram per liter, voor droge witte en rosé op 200. Zoete wijnen mogen hoger, omdat restsuiker een wijn kwetsbaarder maakt. Voor biologische wijn gelden strengere grenzen: 100 voor droge rode en 150 voor droge witte en rosé, en voor zoete biologische wijnen dertig milligram lager dan hun gangbare tegenhanger.

De wijnen die ik verkoop zitten daar in de regel ruim onder. Bij veel van mijn flessen gaat het om totaalwaarden van twintig tot vijftig milligram per liter.

En die hoofdpijn dan?

Sulfietgevoeligheid bestaat, maar is zeldzaam en komt vooral voor bij mensen met ernstige astma. De reactie is dan benauwdheid, geen hoofdpijn.

Ter vergelijking: gedroogde abrikozen bevatten per kilo een veelvoud van wat in wijn zit, en daar klaagt niemand over migraine. Wat hoofdpijn na wijn wél verklaart is doorgaans alcohol, uitdroging, histamine, tannine of simpelweg de hoeveelheid.

Wat mensen in de praktijk merken als ze overstappen op zuiver gemaakte wijn is echt — maar het komt zelden alleen door de zwavel. Het komt door alles bij elkaar: minder toevoegingen, vaak minder alcohol, en druiven die niet overrijp geplukt zijn.

Dit is algemene informatie, geen medisch advies. Heb je klachten na het drinken van wijn, bespreek dat met je huisarts.

Waar je het bij mij ziet staan

Op elke productpagina staat onder de wettelijke productinformatie of een wijn sulfieten bevat. Zoek je flessen waar zo min mogelijk aan toegevoegd is, kijk dan bij de wijnen van makers die zonder toevoegingen werken — of mail me, dan zoek ik het voor je uit.

Verder lezen

Weet je niet welke fles je zoekt? Mail me wat je gaat eten en met wie je drinkt, dan denk ik mee. Of bekijk eerst alle wijnen.

Per fles

Je hoeft geen doos af te nemen om iets te proberen. Eén fles is genoeg om te weten of het wat voor je is.

Zelf geproefd

Elke fles in de winkel is opengetrokken voordat hij in het rek kwam. Staat hij er, dan sta ik erachter.

Zonder vaktaal

Bij elke wijn staat wat erin zit en hoe hij gemaakt is, in woorden die je niet hoeft op te zoeken.