Er bestaat geen wettelijke definitie van natuurwijn. Iedereen mag het woord gebruiken, en dat gebeurt dan ook. Daarom leg ik hier uit wat ik ermee bedoel — en, misschien belangrijker, wat niet.
Wat het volgens mij is
Natuurwijn begint in de wijngaard, niet in de kelder. Ik koop bij makers die hun eigen druiven verbouwen, biologisch of biodynamisch, vaak met de hand geoogst omdat een machine geen onderscheid maakt tussen een gezonde en een rotte tros.
In de kelder komt daar zo min mogelijk bij. Gisting op eigen gisten in plaats van gekweekte. Geen zuurcorrectie, geen suiker, geen kleurstof, geen omgekeerde osmose om alcohol weg te halen. En weinig of geen toegevoegde zwavel — meestal een kleine hoeveelheid vlak voor het bottelen, soms helemaal niets.
Dat is alles. Het is geen filosofie en geen levensstijl. Het is een manier van werken die de wijn laat smaken naar de plek waar hij vandaan komt in plaats van naar wat er in de kelder mee gedaan is.
Wat ik er niet mee bedoel
De term is de afgelopen tien jaar gekaapt door een stijl: troebele wijn met vluchtige zuren, een muizig randje en een smaak die eerder aan cider doet denken dan aan wijn. Vaak met een etiket in felle kleuren en een grappige naam.
Daar houd ik niet van, en ik verkoop het niet. Niet omdat het niet mag, maar omdat ik vind dat een fout een fout blijft, ook als je hem expres maakt. Vluchtige zuurtjes en muizigheid zijn gebreken. Ze komen voort uit onvoldoende hygiëne of te weinig bescherming van de wijn, en ze overstemmen precies datgene waarvoor je bij een klein domein koopt: het karakter van die wijngaard.
Ik zoek het tegenovergestelde: zuiver gemaakte wijn die klassiek smaakt. Een riesling die naar riesling smaakt. Een bourgogne die naar bourgogne smaakt. Zonder correcties, maar ook zonder ongelukken.
Waarom dat onderscheid ertoe doet
Omdat mensen die één keer een muizige fles hebben gehad, denken dat natuurwijn nu eenmaal zo smaakt. En dat is jammer, want daarmee lopen ze de reden mis waarom deze manier van werken interessant is.
Een wijn zonder correcties is kwetsbaarder. Hij laat het jaar zien: een koel jaar smaakt koel, een warm jaar smaakt warm. Hij laat de bodem zien. En hij laat de maker zien — niet als handtekening maar als een reeks keuzes die je in het glas terugvindt. Dat is precies wat je kwijtraakt zodra er gecorrigeerd wordt.
Certificaat of niet
Veel van mijn makers zijn biologisch of biodynamisch gecertificeerd, sommigen niet. Dat laatste heeft zelden met onwil te maken en meestal met geld en papierwerk: certificering kost een klein domein duizenden euro’s per jaar en drie jaar omschakeling.
Ik vermeld het per wijn zoals het is. Wat telt is wat er in het glas zit en hoe het gemaakt is, niet welk logo op het etiket past.
Waar je zou beginnen
Als je nog nooit zo’n fles hebt gedronken: begin niet bij het uiterste. Neem een witte uit een koel gebied — een riesling uit de Mosel of een aligoté uit de Bourgogne — en drink hem naast een fles die je kent. Het verschil zit hem niet in iets geks. Het zit hem in helderheid.
Weet je het niet? Mail me wat je gaat eten en met wie je drinkt. Daar ben ik voor.
Verder lezen
- Sulfiet in wijn: waarom “zonder sulfiet” bijna nooit klopt
- Biologisch, biodynamisch of geen keurmerk
- Alle makers waarvan ik wijn heb
Weet je niet welke fles je zoekt? Mail me wat je gaat eten en met wie je drinkt, dan denk ik mee. Of bekijk eerst alle wijnen.